 | ||||||||||||||||
 |
SuccesverhalenOp deze pagina vertelt een aantal vrouwen hun succesverhaal en laten zien dat de formule van het Quality Centre werkt. Klik hier als je ondersteuning van het Quality Centre zoekt en klik hier als je je wilt aanmelden als coach."Holacratie, wat is dat?"
Elly de Vries is op stap gegaan om twee van de medewerksters van het Quality Centre te interviewen over de manier van werken. Hoe werkt holacratie in de praktijk en waar moet rekening mee gehouden worden? Nasra en Dayna, twee vaste medewerksters geven hun visie op de werkwijze binnen het QC.Het is, zegt Nasra, projectmedewerkster van het Quality Centre, een heel andere manier van werken. Hiėrarchie bestaat hierin niet. Gelijkwaardigheid wel. We werken met cirkels (groepen) die allemaal met elkaar linken, doordat ze vertegenwoordigers naar elkaar toe sturen. Het is een methode om een organisatie te runnen. Is het moeilijk? We moesten er in het begin aan wennen. Niet meer zoals vroeger heel diep op iets ingaan en praten, praten, praten. Nee: concreet formuleren en in het werkoverleg je punt/je spanning kort inbrengen. Pas wanneer je weet wat je volgende stap is (wat niet hetzelfde is als 'een oplossing') , gaan we door naar het volgende agendapunt. De facilitator (vroegere voorzitter) zorgt er vervolgens voor dat een punt zo duidelijk mogelijk wordt afgehandeld. Al met al blijft er meer tijd over om je werk te doen.  "Ik leer nog steeds van Dayna"
Dayna en Zeinab ontmoetten elkaar in het buurthuis waar Dayna activiteiten begeleidde en Zeinab deelneemster was. "We raakten aan de praat en gingen samen iets drinken. Ons contact is gewoon gegroeid," vertelt Dayna. Een portret van een bijzonder bevriend koppel.Zeinab ging naar de bijeenkomst 'ontmoetingen voor (vluchteling)vrouwen uit verschillende culturen' bij welzijnsorganisatie Doenja en kwam Dayna daar tegen. "Ze hielp me met het invullen van formulieren. Ook verzorgde ze bij die stichting activiteiten die mijn kinderen erg leuk vonden. Ze kan goed met kinderen omgaan. Langzaamaan werden we vriendinnen. Mijn jongste van vier jaar oud herkent de auto van Dayna op straat." "Op een gegeven moment kwam Zeinab met steeds meer vragen. Toen heb ik haar gevraagd of ze een coach wilde vanuit het Quality Centre. Dat werd Iris en zij geeft haar veel steun op allerlei gebieden", vertelt Dayna over Zeinab. "Door Soraya kreeg ik een bredere kijk op de wereld"
Maaike leidt een hectisch leven als programmamaker. Soraya is freelance fotograaf. Ze praten veel over ideeën voor projecten en Maaike biedt Soraya hulp bij haar carrière. Een portret van een bijzonder koppel.Maaike werkt als regisseur/programmamaker en leidt een turbulent bestaan zonder vaste werktijden. "Ook daarom passen Soraya en ik goed bij elkaar: als fotografe met een eigen bedrijf heeft zij er begrip voor dat ik met afspraken flexibel moet zijn." Maaike was al langer op zoek naar vrijwilligerswerk, maar kon geen goede vorm vinden. Van vriendinnen hoorde ze over Quality Centre. Ze was direct enthousiast. "Al een jaar of tien loop ik me te ergeren aan het feit dat heel veel migranten en vluchtelingen hier niets kunnen doen, niet eens vrijwilligerswerk. Er gaat zo veel talent verloren, terwijl er tegelijkertijd enorme behoefte aan is. Ik vind Nederland hier heel scheef in. Je doet de mensen zo'n onrecht aan. Vanuit mijn boosheid wilde ik hier iets mee doen: coach zijn bij het QC is heel concreet." Portret van een koppel
Saliha Skenderovic (34) werd op 17-jarige leeftijd, samen met haar vier jaar jongere zus, door haar ouders vanuit Bosnië met een convooi van de EU naar Duitsland gestuurd. Haar broer was daar al naar toe gevlucht en later kwamen ook haar ouders. In Duitsland werkte Saliha in de horeca. Ze ontmoette haar man, trouwde en met hun pasgeboren zoon gingen ze naar Montenegro, toen daar de situatie rustig leek. Maar na het uitbreken van de oorlog in Kosovo, moesten ze in 2000 opnieuw vluchten, nu naar Nederland. Hun zoon was inmiddels twee jaar."Ik zat 8 jaar in verschillende asielzoekerscentra. Ja, ik ben blij dat ik in Nederland ben. Het is een democratisch land. Al moet daar wel hard aan gewerkt worden. Door de oorlogen en mijn vlucht heb ik maar twee jaar gymnasium in Bosnië kunnen doen. Na de AZC-jaren heb ik mijn inburgering- en staatsexamen NT2 gedaan en mijn rijbewijs gehaald." Begin van verandering bij Vietnamezen
Tiffany Pham heeft een eigen coachingsbureau voor mensen met een cultureel diverse achtergrond. Een deel van de begeleiding die zij biedt is gebaseerd op haar eigen ervaringen als vluchtelinge, maar ook als jonge vrouw die haar eigen weg in Nederland heeft gevonden, op een voor veel Vietnamezen ongebruikelijke manier. Zij ziet een geleidelijke mentaliteitsverandering onder jongere Vietnamezen."In 1981 zijn we gevlucht. Mijn grote zus, haar man, hun twee kinderen en ik gingen in de nacht naar de zee. Ik zal die nachtelijke tocht door de rijstvelden nooit vergeten. We bereikten een klein bootje waar maximaal 80 personen in konden. Uiteindelijk waren we met 164 mensen. Eenmaal op zee bleek er geen kompas aanwezig te zijn en dat de kaarten waren vergeten. We dobberden dagenlang op zee zonder te weten waar we waren. Eten en drinken raakten op. Er stierven mensen door honger, ook mijn neefje. We hebben hem in zee moeten gooien, net als andere doden. Weer zo'n beeld dat heel lang is blijven hangen. Een groot schip weigerde ons aan boord te nemen en wilde hooguit wat te eten geven. Uit wanhoop begonnen mensen vlotjes te bouwen van hout uit de boot om weg te komen. De meeste hebben het niet gehaald. Uiteindelijk zijn de mensen die in onze boot waren gebleven opgepikt door een Nederlands schip; er waren in totaal 84 overlevenden. Daarom zijn we nu in Nederland. Dat waren de regels. Familieleden die door een Duits schip zijn opgepikt wonen nu dus in Duitsland." Na twaalf jaar weer naar school
Twee maanden voor ze haar diploma zou halen brak het geweld in Rwanda los. Twaalf jaar na haar vlucht uit dat land kan Beatrice Umuhoza nu haar opleiding afmaken. In de tussentijd zette zij zich in voor Rwandezen in Nederland en was ze actief in de lokale politiek."In juni zou ik mijn diploma sociale hulpverlening halen, maar in april brak het geweld los en was het niet meer mogelijk naar school te gaan. Mijn familie heeft zoals bijna iedereen onder het geweld geleden. Mijn moeder heeft bijna 10 jaar gevangen gezeten en mijn broer is vermist. We weten nu nog steeds niet zeker of hij dood is. Ik ben ondanks het geweld nog lang in Rwanda gebleven, maar toen een Nederlandse man me uitnodigde om naar Nederland te komen ben ik toch gegaan. Mijn vader was dominee en kende veel Nederlandse zendelingen. Nederland was dus niet helemaal ombekend voor mij." Leven weer op de rails
In afwachting van haar vluchtelingstatus mocht de Iraanse Azita Aslami geen opleiding volgen en niet werken. Nu zij die status wel heeft moet ze haar leven weer op de rails zetten. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Maar de ambities zijn groot: zo snel mogelijk naar de modevakschool om daarna haar oude beroep weer uit te kunnen oefenen."In Iran had ik een mode-atelier, een 'maison' zoals het daar heet. Ik zou dat ook in Nederland wel willen. Maar daarvoor heb ik nog niet de kennis. Ik moet meer weten over hoe dat in Nederland gat met vergunningen en belastingen, maar ik moet ook beter Nederlands leren spreken. Het is eigenlijk te gek dat ik dat na zeven jaar nog niet goed kan. Maar het heeft een reden. In afwachting van een status mag je als volwassene geen opleiding volgen. En mijn aanvraag werd steeds opnieuw afgewezen". Jeanne en Iman zijn al lange tijd gekoppeld
Iman schrijft: Mijn naam is Iman AL Doraki, 22 jaar, uit Irak. Ik woon al twee jaar in Nederland, en ik wil economie gaan studeren. Voor dat ik hier kwam, dacht ik dat het makkelijker is om in een ander land te leven, maar toen ik naar Nederland kwam ontdekte ik dat het heel moeilijk is. Moeilijk om opnieuw te beginnen, een andere taal te leren, aan andere mensen te wennen, alles was nieuw voor mij!Jeanne schrijft: Mijn naam is Jeanne Veugelers (44 jaar). Als coach had ik een wens om een zinvolle bijdrage te leveren aan onze multiculturele samenleving. Toen ik van het bestaan van het QC hoorde werd ik direct enthousiast. Het idee dat een vluchtelinge vrouw zelf met haar persoonlijke ontwikkeling en kwaliteit een plek wil veroveren in onze samenleving en hiermee aan de slag wil, maakte het voor mij zeer de moeite waard om me in te zetten voor het QC. Wijkkrant Wittevrouwen
Op de eerste verdieping van het YWCA-gebouw in de F.C. Dondersstraat huist sinds begin dit jaar het Quality Centre. Dit centrum koppelt een vluchtelingenvrouw aan een vrijwillige coach die haar zes maanden intensief begeleidt. Het is de bedoeling dat de vrouwen daarna als een soort familieleden contact blijven houden.Voor vluchtelingvrouwen is het niet altijd makkelijk hun weg te vinden in de Nederlandse samenleving, Vaak missen ze het overzicht, of hebben de kennis niet om aan te kloppen bij de juiste instanties. Wanneer iemand ze daarbij een beetje op weg helpt, kunnen de kwaliteiten van deze vrouwen veel meer tot hun recht komen, zo ontdekten May Walid en haar coach Dayna Maduro een aantal jaren geleden. 'Met een intensief contact kom je vaak net iets verder dan wat bestaande instanties voor je kunnen doen.' |
|||||||||||||||
| nieuws | disclaimer | | contact | ||||||||||||||||